Joan van Wijnen

De omwenteling III

Het laatste deel van de omwenteling. Ik heb dit uitgebreide verhaal geschreven omdat dit mijn huidige wereldvisie bepaald. Alle blogs, die ik van nu af aan gaat schrijven hebben in dit achtergrond verhaal hun grondslag.

Vol enthousiasme had ik dus aan iedereen mijn verhaal gestuurd. Ik kreeg daar een heel bijzondere reactie op van Jan Bauer. “Ken jij Niek Zervaas?” Nee, die man kende ik niet. Ik heb hem direct een email gestuurd. Het heeft tot augustus 2009 geduurd voordat ik met hem zou kennis maken. Om precies te zijn twee weken voordat ik voor de tweede keer af zou reizen naar Amerika. Er was namelijk nog een verhaallijn dat te gelijker tijd liep.

Om de zorg van mijn zoon af en toe te kunnen loslaten, slaapt Michael regelmatig bij gastgezinnen. Een van de gezinnen had mij aangeboden, dat Michael een hele week mocht komen logeren. Dat was voor het eerst in jaren, dat ik echt een keer op vakantie kon.Direct heb ik mij toen opgegeven voor een workshop van Malidoma in Amerika.

Ik had met een waterritueel mee gedaan in de spirituele bijeenkomst in Hamburg. (dezelfde bijeenkomst, waar ik ook de tip om eens contact op te nemen met de dierentolk). Het was een verademing om na drie dagen spirituele lezingen te hebben bijgewoond, heerlijk te zingen en te dansen. Dus het leek me wel wat om daar mijn vrije week aan te besteden.

In maart reisde ik voor de eerste keer dus af naar Newark in de Verenigde Staten. De zin van Malidoma om mij te verwelkomen zal mij altijd bij blijven. “I am wondering what you are doing here”. Ok, de rode loper had niet te hoeven worden uitgerold, maar een vriendelijker welkom was toch niet verkeerd geweest. Ik was per slot van rekening wel even over de plas komen vliegen. Niet waar?

Het was een boeiende workshop, waar we alles leerden over de vier elementen, lucht, water, aarde en vuur. Ik weet nu wat het betekent om mijn eigen graf te graven. Een van de onderdelen was namelijk dat je samen met je buddy een ondiepe kuil groef waar je helemaal bloot in kon liggen met alleen je hoofd boven de aarde uit.

Het idee was, dat je door je helemaal te omgeven met moeder aarde pijnlijke gebeurtenissen geheeld konden worden. Kan je het je voorstellen in mei. De temperatuur is daar niet veel hoger dan in de lente in Nederland en ik ging er zonder kleren in. Het was dus heel k k k koud om daar in te gaan liggen. Het was avond en de drum sloeg een rustig ritme. Het geluid bracht me terug in een vorig leven, waar ik vermoord was om politieke redenen.

Ik was zwanger van mijn moeder in dit leven. Ik vertelde haar dat het niet mijn schuld was, dat dit gebeurde, maar dat ik het heel erg vond, dat zij daardoor ook haar leven verloor. Ik kon het daarom een heel diep schuldgevoel loslaten.

Michael had in de maanden daarvoor herhaaldelijk aangegeven dat “Amerika, Amerika”. Zover ik weet heb ik het er nooit echt met hem over gehad. En omdat ik ondertussen wist dat mijn zoon een hoog bewustzijn had, ging ik ervan uit dat hij zelf ook mee wilde naar Amerika.

Dus vroeg ik aan een van de vrijwilligers daar of het mogelijk was of mijn zoon de volgende keer ook mee kon. Ik kreeg als antwoord, dat Malidoma het goed vond, dat kinderen erbij waren, omdat een moeder er nooit er helemaal is als het kind ergens anders is. Dus toen ik met Niek Zervaas kennis maakte was dit de eerste vraag, die ik hem stelde:

Niek, weet jij wat Michael doel in Amerika is?

Zijn doel is herkenning en erkenning en een inwijdingsritueel, waaraan hij zich moet overgeven om volledig in het hier en nu aanwezig te kunnen zijn. Dat is nodig om zijn missie op aarde te vervullen, zonder dat duurt het langer voordat het zich manifesteert. Dit geeft een megasprong.

Het is een inwijding om in verbinding te komen met onze voorouders.

Geef je over aan je levensplan en alles verloopt op rolletjes. Dat geldt voor iedereen. Controle houden over je leven is een beperkende kwaliteit, die nieuwe wegen verborgen houdt.

De tweede keer in Amerika was het welkom heel anders. Malidoma kwam de zaal in en zag mijn zoon zitten. Hij benaderde mijn zoon met een eer en respect een koning waardig. Het leek net of er tussen deze twee mensen een scherm viel. Mijn zoon keek Malidoma diep in de ogen en gaf hem een knuffel. Er was diep menselijk contact tussen twee bijzondere zielen.

Michael heeft meegedaan aan alle rituelen. Hij is met de mannen meegegaan, die spraken over alles wat hun vader hen geleerd had. Al was het in Engels mijn zoon begreep waar het over ging. Hij was 13 jaar toen dit plaats vond.

Een leeftijd dat mannen loskomen van hun moeders. Wat is het prachtig om dit op deze manier te mogen doen. Wanneer Malidoma ’s morgens een lezing gaf, hield hij constant in de gaten of Michael er mee instemde. Michael is zelfs een keer de zaal uitgelopen, omdat de toon van de lezing hem niet aanstond. Hij leerde duidelijk verschil maken tussen zielen in onze 3D-wereld en zielen uit een andere dimensie. Het was voor ons beiden een bijzondere ervaring, die ons leven een duidelijke richting gaf.

Ik heb geleerd dat mensen, die wij zo ver weg van onze maatschappij stoppen, bij natuurvolken een belangrijke rol spelen. Onze anders begaafde medemens is niet vatbaar voor de spelletjes van ons ego. Zij reageren vanuit hun gevoel en zij zien dingen, die ons volledig ontgaan.

Maar het is ons gevoel dat onze richting in het leven bepaald. Het is ons gevoel dat zegt dat wij op dit moment onze aarde naar de klote helpen, maar waar we door onze dagelijkse beslommeringen liever niet aan willen denken. De sjamanen van deze wereld weten het nog. Mensen, zoals mijn zoon, hebben een waardevolle bijdrage te leveren om onze wereld weer op het juiste pad te krijgen.

Liefs Joan,

(de hele tekst is terug te lezen op www.spireality.nl/index.php/achtergrond/gesprek-met-niek-zervaas)

Labels
Toon meer

Related Articles

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back to top button
Close