Columns

Ik en mijn bijzondere zoon

Als moeder van een man met het syndroom van Down, visuele beperking en stoornis binnen het autistisch spectrum, zijn alle voor de meeste mensen “normale” zaken ineens niet meer normaal.Het heeft me onverwacht inzichten gegeven, die ik graag met jullie wil delen.

Er zijn geen platgetreden paden, die door mij gevolgd konden worden. Wat ik nooit verwacht had, heeft mij een andere kijk gegeven.Bij veel zaken waar geen vraagtekens meer bijgesteld worden, is bij mij verwondering ontstaan.

Het is een zoektocht geworden van observatie en ervaring
Een houding, die ik nu in elke situatie toepas.Tot 11 jaar geleden was het niet mogelijk om met hem contact te krijgen. Hij zat op de bank en alhoewel hij kon lopen, liet hij zich buitenshuis in een rolstoel verplaatsen. Door zijn visuele handicap was dit een veilige vorm van vervoer. Nu geeft hij workshops, schildert hij wanneer hij daar zin in heeft, gaat hij met een groepsvakantie naar Disney.

De omslag kwam toen we in aanraking kwamen met de methode Gefaciliteerde Communicatie
Vanaf dat moment werd ik een realiteit in getrokken, die mijn en waarschijnlijk ook jullie wereldbeeld zal veranderen.Wij kijken in onze maatschappij naar mensen met een beperking vaak als een kostenpost, die geen
enkele meerwaarde aan onze maatschappij leveren. Wij vinden dat wij het al heel goed doen, door voor
deze mensen een begeleide woonplek te geven, maar het moet zeker niet te veel kosten. Nu is dat niet
altijd zo geweest.

Tot tweemaal toe heb ik de ervaring gehad, dat bij oorspronkelijke natuurvolken mensen met een andere begaafdheid een belangrijke rol in de stam spelen. Zij zien deze mensen als de graadmeter of de stam in harmonie is en blijft met zijn omgeving.

De eerste keer was er de ervaring met Malidoma Somé.
Een Afrikaanse sjamaan, die wij in Amerika in zijn workshop hebben mogen ontmoeten.
Werd ik de eerste keer door Malidoma onthaald met: I am wondering what you are doing here?
Mijn zoon werd de tweede keer begroet alsof hij de koning was. Malidoma leerde ons hoe de rituelen binnen
zijn stam zijn en hoe overleden mensen voor hun nog steeds een belangrijke rol spelen in hun
bewustzijn. Voor mijn zoon was het een eyeopener dat er verschil is tussen onze realiteit en de wereld
van overleden mensen. Later hebben we een indiaans stel ontmoet, die mijn zoon dezelfde eer bewezen.

Twee verschillende continenten met dezelfde houding ten op zichtte van onze anders begaafde
medemens. Volkeren die nog dicht bij de natuur staan. En is dat nu juist niet het probleem van onze
huidige westerse beschaving? Dat wij het contact met onze aarde zijn kwijtgeraakt en wanneer we niet
het roer omgooien onze eigen leefomgeving volledig aan het vernietigen zijn. Ik zie het als mijn
persoonlijke missie om mensen, zoals mijn zoon weer de plek terug te geven, die hij en zijn lotgenoten
verdienen om ons weer op de juiste koers te krijgen.

Zelfs toen ik nog niet met mijn zoon kon communiceren werd ik al gedwongen om mijn wereldbeeld aan
te passen. Ik kon niet op een rationele manier met hem praten en ik was steeds meer aangewezen om
vanuit mijn gevoel voor hem beslissingen te nemen. Wanneer je weet dat mijn hele visie bestond uit:
Alleen wat ik kon zien en voelen realiteit was. A²+B²=C² dat was mijn wereld. Dus gevoel was iets wat ik
niet kon bewijzen. Dus bestond het eigenlijk niet. Ik moest dus van eerst zien en dan geloven, naar eerst
geloven en dan zien.

Op het moment dat wij samen met GC leerden communiceren kwam ik erachter dat hij over een hoge
intelligentie bezat. Een intelligentie, die op een andere manier tot stand komt, dan dat ik op school
geleerd heb. Daar worden we alleen maar aangesproken op ons rationele verstand. Via woorden wordt
ons kennis opgelegd. En in de tijd van fake news wordt het een steeds grotere vraag of wat ons
voorgeschoteld wordt, wel de waarheid is.

Hoe kan je waarheid van leugen onderscheiden? Wanneer nemen wij onszelf of andere in de maling? Wanneer zijn we van onze eigenheid af gestapt? Vragen, die voor ons onoplosbaar lijken, maar voor mijn zoon zo klaar als een klontje zijn. Omdat hij voelt, wanneer woorden uit ons eigen unieke zijn gesproken worden of gezegd worden om ons sociaal geaccepteerd te voelen.

Ook wordt zijn geest niet beperkt door tijd en ruimte. Hij kan kijken naar beschavingen, die millennia
geleden bestaan hebben en hij kan zien welke informatie verloren gegaan is.

Dit zijn een paar van zijn inzichten:

– De Egyptenaren hebben het piramide denken uitgedacht.

Maar wij Nederlanders zijn van Keltische oorsprong en wij zijn in basis cirkel denkers.
Wanneer onze samenleving op een cirkel zou zijn gebaseerd, zouden we sneller en tot
betere oplossingen kunnen komen.

– Alles is energie en frequentie. Kleur, geur, geluid, licht, emoties zelfs tijd/ruimte. Om deze
verschillende frequenties waar te nemen hebben we niet vijf, zelfs geen zes maar negen
zintuigen. De vijf bekende zijn natuurlijk zien, horen, ruiken, smaak en tast. De andere vier zijn
voeten, onze zonnevlecht, het derde oog en onze kruinchakra
.
– Wanneer de mens in volledige verbinding met zichzelf is, is hij/zij instaat om universa te creëren.

 

Binnenkort zal ik meer met jullie delen.

Liefs Joan van Wijnen

Toon meer

Related Articles

2 Comments

  1. Hoi Joan, dank je wel voor het duidelijk maken, van wat ik niet onder woorden kan brengen. Ik werk, als vrijwilliger, met meervoudig ‘gehandicapte’ mensen en was er bijna zelf ook eentje. Ik loop nu op de draad die ‘normaal’, van ‘abnormaal’ scheidt. Op deze site staan ook een aantal stukjes van mij. Zolang we volhouden dat wij ‘anderen’ moeten helpen, om (zoveel mogelijk) te worden zoals wij, blijven we verdwalen. Het blijft een soort ‘opvoeden’ vanuit de arrogante gedachte, dat wij dus ‘goed’ zijn.
    Niet goed, bestaat alleen door onze keuze iets niet te willen. Groetjes, Peter

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Bekijk ook

Close
Close